Tante Annie & de dingen

“Paaldansen is niet per definitie erotisch”

In de tweede aflevering van Let’s Dance! nemen Sabine Appelmans en basketlegende Willy Steveniers het op tegen Zohra, de ritmeprinses van 1001 nacht. Allesbehalve een makkie, maar Appelmans geeft zich niet zomaar gewonnen. Hopelijk kan ze de jury alsnog overtuigen met een kronkelende paaldansact.

Hebben de programmamakers van VT4 je een loer gedraaid? Of wie heeft dit bedacht?

“Ik heb zélf voor paaldansen gekozen. Ritmisch en acrobatisch, stond op de lijst die we van VT4 gekregen hadden. Paaldansen is niet per definitie erotisch. In Amerika is het een fitness-rage gelijk een andere.”

Fitness, maar dan wel zonder trainingsbroek?

Het schijnt dat échte paaldanseressen cola gebruiken om te blijven plakken.

“Cola op de paal? Dat wist ik niet. Ik had cola onder mijn schoenen. Om niet uit te glijden op het podium.” (lacht)

Een succesnummer is het precies niet geworden. Op zeker moment wilde je zelfs gewoon naar huis.

“Ik heb inderdaad een paar paniekaanvallen gehad. De demonstratie van mijn lerares was geen goed idee. Toen ik haar zag zwieren, durfde ik amper nog bewegen. Het was de bedoeling dat ik ook ondersteboven aan die paal ging hangen. Het is er niet van gekomen.”

Marketing is de suikertante van succes en daarom staan dit jaar op mijn dappere lijstje: op tijd naar de carwash en prettig keuvelen in gangen en liften. Voortaan verkoop ik mezelf met verve in plaats van voort te borduren op een traditie uit ’91. Of wie zat er in Zaal De Kring altijd op het toilet als ze Careless Whisper draaiden. Bij gebrek aan pr zijn hele legers weergaloze kansen aan mij voorbij gemarcheerd. Kalverliefdes toen, maaltijdcheques nu. Gelukkig wordt alles anders in 2006.

***

De meester der marketing kijkt me aan met lieve ogen vanuit een fotolijstje. De pr van deze hond reikt tot ver na het vilbeluik. Want voor de goede orde, onze cockerspaniël is al twee jaar dood. Op een koude ochtend in januari 2004 is hij omgevallen naast de haag en goddank nooit meer overeind gekomen. “Nochtans”, slikte mijn moeder, “nochtans heeft hij het lapje salami, waar ik zijn pilletjes had ingedraaid, nog helemaal opgegeten.” Ik heb destijds niets laten merken, maar zijn rosse pels in de sneeuw leek me een mooi bewijs van rechtvaardigheid.

Twáálf jaar lang waarde zijn stinkende aanwezigheid door het hele huis (óók als hij weg was naar de kapper). Hij trok dikke speekseldraden over het aanrecht. Het vloerkleed was vervilt met cockerspaniëlhaar. En zijn gevoeg deed hij, in de tuin. We hadden het ondier beter in de kennel gelaten en tóch het teckeltje genomen. Maar dat was buiten de marketing van de cockerspaniël gerekend. Met zijn vieren stonden wij rond een hondenmand en binnen de vijf minuten waren we geveld door zijn pr van treurnis en flaporen.

De cockerspaniël nestelde zich in ons leven en regeerde er met één blinkende hoektand en géén manieren. Maar verder heeft daar nooit iemand iets van geweten. Op straat was hij de lieveling van Jan en alleman, met guitige pas en weesjongetjesblik. Hij was de king van klantenbinding. Iederéén wilde hem aaien. En om die reden heb ik besloten: ik ga mijn marketing ontvellen.