Tante Annie & de dingen

jjjj kkkk llll. Meneer Waldo scandeerde de letters in het dactylolokaal. Het was jaren tachtig. Wij waren met 1500. We hadden bronsgroen geruite rokken aan. Er stond pluis op onze kuiten. En onder de middag leerden we typen. Blind! Meneer Waldo hamerde de letters. jjjj kkkk llll. De letters sloegen tegen het katholiek uitgedroogde inktlint op de rol. Meisjespinken schoten tussen de naoorlogse bakelieten L en M door.

***

Ik zat naast Natascha, want wij zaten alfabetisch. Olaerts en Rossi. Rossi verzamelde staaltjes parfum. Olaerts reed in het weekend rond op een BMX. Iedere week schoven we een rij vooruit. Tot we één les lang op de elektrische machines mochten oefenen. Die konden één letter terugspringen als je je had vergist en als meneer Waldo even niet oplette. Terugspringen was verboden. Tipp-ex ook. Meneer Waldo had een geoefend oog.

Eén spat witsel op je huiswerk en meneer Waldo schreef met rood: -1. Olaerts had geen talent. Geduld nog minder. Gunstige voortekenen inzake een soort carrière in de letters bleven collectief uit. Bovendien had Olaerts geen verstand van charmant. Rossi wel. Ten bewijze: ik ben niet getrouwd en al helemaal niet met een Florentijnse baron, zoals over La Rossi wordt verteld. Enfin, we blijven bij de dactyloles. En we vatten samen in 23 tekens spaties inclusief: An Olaerts was gebuisd. Meneer Waldo had geoordeeld dat ik niet blind kon typen. Een schooljaar later schreef ik ‘s middags gewoon weer huiswerken over op de speelplaats. Rossi en de rest leerden intussen de hoofdletters van meneer Waldo.

Vijftien jaar later zijn de dingen anders. Mijn kuiten zijn kaal. Middagpauzes zijn afgeschaft. Ik tik zo blind als een lintworm. En tussen mijn boterhammen liggen de letters van meneer Waldo. In hoge nood haal ik snelheden van twee letters per seconde, wars van uitzicht en geluid. Ik heb bijvoorbeeld ooit tegenover een collega gezeten die van zich de hoofdredacteur moest verdiepen in de wereld van de pornoindustrie. Hij had zich daarvoor 30 centimeter vieze boekjes aangeschaft en citeerde luidop uit het overbelichte dagboek van ene Suzy de parkinghoer. Zelfs toen heb ik me niet van de wijs laten brengen. Er is namelijk maar één wijs en dat is die van meneer Waldo. jjjj kkkk llll.

(eerder verschenen in Vacature)

Zit ik in Oostende op de trein te wachten. Ik zag met mijn ogen toe dat die mens iets wilde zeggen, in het Engels. Of ik op zijn rugzak wilde letten terwijl hij iets uit de automaat ging draaien. De rugzak zat nochtans propvol vuile was, of hoe gaat dat met die wereldreizigers. Ellendige smoes. Komt hij terug met een blik bier voor hem, een zakje beertjes voor mij. Snoepjes van vreemde mannen, goddoeme op mijn leeftijd veel te laat.