Wednesday, May 31, 2006

Het geduld van Walter Grootaers

Hoelang doet gij dit al? vroeg laatst iemand na een interview. Tamelijk akelig. Vragen zijn slecht voor de oriëntatie. Ik ben het niet gewoon om zelf antwoorden te geven. Bovendien waren de vragen vroeger veel frisser. Gaat gij hier nu later uw beroep van maken? sprak tenminste nog hoop uit. Ik denk dat het komt omdat er deze dagen dikke vermoeienissen onder mijn nieuwsgierig blik hangen. In het fin de siècle van 1998 rook ik nog naar rozenwater. Ik hobbelde bij wijze van spreken met een staaf stoepkrijt in mijn zakken door het land van inkt en vitriool. Lang geleden. Geen besef.

 

Mijn rubriekje heette Het lievelingsvoorwerp van… en het verscheen iedere zaterdag in de vastgoedbijlage van Het Belang van Limburg. Mijn moeder knipte alles uit. Walter Grootaers was de eerste die iets tegen mij wilde zeggen. Herman Brusselmans wilde niet. Voortaan wil ik alleen nog over boeken praten, zei hij aan de telefoon. Ja maar, wierp ik op, maak dan van die boeken uw lievelingsvoorwerp en we zijn gesteld. Haha, zei Herman Brusselmans, maar nee bedankt.

Veel mensen van de pers laten hun carrière beginnen bij opstellen over herfstwandelingen à la Er waren blaren in alle kleuren. Aan mij was het niet besteed. Ik heb nooit een roeping gehoord. Ik wilde later in de dierentuin gaan werken. Het begon met Walter Grootaers in november ’98, per ongeluk en bij volharding. Voor één interview had ik hem wel tien keer gebeld op zijn mobilofoon. Tot hij op een kruispunt in Lier door de knieën ging. We spraken af in Het Hoeveke. Het was goed, hij zou een paar sjieke platenhoezen meebrengen voor op de foto.

In een speciaal gekocht notitieboekje plakte een post-it met vragen. De fotograaf reed en ik reed mee. De auto van mijn moeder was namelijk al besproken door mijn zuster, die naar de volleybaltraining moest. Bij ons thuis week niet veel voor de journalistiek. En mijn vader sprak van bij het begin: De bijlagen van Het Belang? Het woord zegt het zelf: het hangt er maar wat bij. Het geduld van Walter Grootaers maakte gelukkig veel goed. Achteraf bedacht ik dat het misschien aan de fotograaf lag. Die was blond en had dikke borsten. Maar hoe dan ook, ik mocht van Walter Grootaers choco’s bestellen en vragen stellen, zoveel ik wilde. Zolang geleden al.
Posted by An Olaerts at 14:38:37 | Permalink | No Comments »

Thursday, May 18, 2006

Rugzak.

Posted by An Olaerts at 17:43:20 | Permalink | Comments Off

Tuesday, May 2, 2006

Goddoeme ik hef het glas op twee Moldavische seksslavinnen.

Hang ik op een halfwarme lenteavond voor de televisie. Tijd voor een toefke Canvas. Twee Moldavische juffers komen in beeld. Idem een meneerke Vlad met een kletskop, rattentandjes in een scheef bekske. Meneerke Vlad heeft Lena en Vara gevangen en verkocht, ergens in een modderig Moldavisch dorpke. Hihihihi het scheef bekske weer. Het is een triestige historie dat wel, maar dat konden die twee Moldavische jufferkes natuurlijk niet weten. Hihihihi meneerke Vlad.
Enfin, het program is gedaan, de jufferkes zijn eerst geforceerd, nu kwijt. Ge kent het verhaal. En dan komt het, zonder overgang, zonder iets: reklaam voor Leffe. Voor meer ontspanning, zeggen die van Leffe, Leffe! Dat Tony Mary een beetje op zijn produkt placementen let. Goddoeme ik hef het glas op twee Moldavische seksslavinnen.
Posted by An Olaerts at 22:42:57 | Permalink | No Comments »