Tante Annie & de dingen

Er is een plan om kortelings naar Duitsland te gaan. Die van Knack zeggen namelijk dat ene Erwin Wurm sullig tentoon stelt in Aken. Daarom. Erwin Wurm (de naam, ojee, de naam) schijnt afkomstig te zijn uit Oostenrijk, het land van Sissi en de geranium. Maar verder had ik hem volgens die van Knack al lang moeten kennen. Van zijn opgepompte Porsche, en van zijn dikke huizen bijvoorbeeld. Maar nee, weeral nooit van gehoord.

Enfin, weldra sleur ik mezelf naar het Aachener Ludwig Forum om ter plaatse te gaan gniffelen met The artist who swallowed the world en The artist who swallowed the world when it was still a disc. Ziezo. En daarna gaan we voor koffie met Kuchen bei Konditorei Heinz Schenke.

(telefoon gaat. v. aan de lijn.)

-Ja?

-Hallo ja! Ik weet het niet meer.

-Wat hebt ge aan de hand?

-Ik sta in de Fnac. Koppijn jong. Schoonbroer wil een cd voor zijn verjaardag, maar ik ben de naam kwijt.

-Hoe klonk het?

-Gelijk een eiland.

-Wat voor eiland?

-Dat eiland van die met zijn baard. Molokai, the best of Damiaan. Zoiets was het.

-Tiens. Moloko misschien?

-Mo-lo-ko ah ja. Dat was het. Allez ik leg neer hé.

Voor de slecht ingewijden hier aanwezig. Tanja Dexters komt kortelings op de markt met een paaldans-dvd. Waarvoor reclame op tv. Goddoeme met erbarmelijke ondertitels.

Bij een glaaske Prosecco en een ferme lik witte truffelcrème bedachten wij gisteren dat de noten van Wij zijn twee vrienden en The road to Mandalay wel heel fel op elkaar lijken. Zo fel dat wij nu denken dat Dennie Christian en Robbie Williams elkaar waarschijnlijk kennen. Neem anders zelf de proef eens op de som. Want zo veel hadden wij helemaal niet gedronken.

Programmering van de harde schijf mislukt, dus ik nestel me live voor de buis. Prison break is bezig. Schoon tatoewaasj op zijn minst. Educatieve waarde: Pugnac is een insulinestopper. Allemaal goed en wel, tot ik gisteren merk dat ze in Amerika al aan het twééde seizoen van Prison Break zitten.

Het zal niet waar zijn! Dus met Kerstmis zit die Scofield nog altijd in de gevangenis. En wij maar vol verwachting uitkijken met zijn allen. Mij gaan ze niet foppen met dertien ontknopingen in één dozijn. Doeme toch.

Overal op tv dees daag: de verjaardag van 9/11. Niks nieuws onder de zon. Tenzij Bin morgen een vers filmpje stuurt, met een dessertbordje in de grot, een stukje aardbeitaart aan het eten.

Ik ken Brussel slecht. Zo slecht dat ik deze week dacht dat er twéé Mannekes Pis zijn in Brussel. Doeme toch. Zo verkeerd lopen zeg.

Hahaaa! En als mijn Macbook eindelijk gemaakt en terug zal zijn, klim ik van mijn geleende dinosaurus naar beneden met de paswoorden: Appelmoes! (doeme toch)