Tante Annie & de dingen

Gisteren, uur of nul twee, was het happy hour bij VTM: twee antwoorden voor maar één keer bellen. Inzet 300 euro. We zochten naar een dier dat begint met de letter P. Passeerden achtereenvolgens de revue:

-Piering. Nee? Dju toch!

-Pirara? Mja, ik was ook niet zeker.

-Papierworm. Ai. Volgende keer misschien.

-Pannenlakker. Bestaat wél echt. Zeggen wij thuis tegen een soort vlinder.

-Prins-bernardshond. Ook niet? Miljaar!

En wat deed Tante Annie tijdens het vrolijke bellersuur? Prutsen, prutsen en prutsen aan Hugoo.be. Ga anders eens loeren.

Vandaag ontdekt in de nieuwe Snoecks Almanak: de mormels van Ricky Gervais, ofte de man van The Office. Ze heten de Flanimals, ze zijn met zijn vijfendertigen en ze zitten aan boek drie. Daarenboven krijgen de mormels binnenkort een show op de Engelse tv.

Lijken me lollige mormels, te meer omdat ze zo raar zijn als de gorgelrijmen van wijlen Cees Buddingh’, die ik voor de gelegenheid hieronder zal citeren.

De vijfvooreenhoorn

In een bos vol brem en sleedoorn

leeft de laatste vijfvooreenhoorn.

Eenmaal huisde zijn familie

van Bongolië tot Prazilie,

en van Wladiwos tot Inneken

hoorde men ze vrolijk hinniken.

Ik heb nieuwe laarsjes, Italiaanse, hele mooie, voor 295 euro. Mijn vader vroeg zich af of ze misschien al korting gaven. Zo snel heb ik ze betaald en meegenomen. Koopzondag, dat krijg je daar nu van. Het gaat niet goed met mijn financiën. Het gat moet dringend worden dichtgetypt. Gelukkig zijn het héél speciale schoenen. Ze hebben elegante hakjes die met leer zijn overtrokken, ideaal voor mijn gevoel van hiërarchie. Ik sta er wat wankel mee op de pootjes, maar het houdt een mens scherp. Wee het onbenul dat carrière maakt op zijn lompe klompen. Een omgeslagen, dikke enkel is goed tegen de pretentie.

De zeven hoofdzonden bestaan alleen in Humo en Hoogmoed komt voor den val is gezeur van tegeltjes in de Marollen. Tenzij u ergens heen moet op hoge-met-leer-overtrokken hakken. Ik kan u de oefening van harte aanbevelen. Ook al staan uw kuiten vol met haar en zweert u bij het comfort van Ambiorix. Ik kom ook van ver. Waar is de tijd heen dat ik op de redactie van Het Belang van Limburg binnenkwam. Nul besef en ondoordacht. Geen idee hoe ik de dingen die toen aan mijn voeten zaten, moet omschrijven. Hakken hadden ze niet, zolen des te meer, aan iedere kant acht centimeter gespoten schuim. Een ferme reep velcro hield de zaak aan de bovenkant dicht. Ik had ze bij Torfs gehaald, op eigen initiatief en tegen alle advies. Dat ze niet veel kostten mocht niet baten. Mijn moeder was in alle staten.

Mij kon het allemaal niet bommen. Of ik indruk maakte niet. En welke indruk ik maakte ook niet. Ik had trouwens barstende koppijn, van mijn haar drie keer te bleken in de lavabo van kamer in Leuven. Ik had de hele ochtend in de ammoniakdamp gehangen om scheikundig blond te worden. Het vel brandde en spande om mijn hoofd en verder reikten mijn kopzorgen niet. Zo stond ik op de redactie te wachten. Op een fotograaf. De opdracht was een reportage over vier mevrouwen die in de ban waren van Swarovski. Goed voor vier verhalen en evenveel portretten met kristallen beestjes erbij, maar de fotograaf liet op zich wachten.

Tot ineens een man met een baardje naar mij kwam toegestapt. Aha, riep ik uit, daar zijt ge eindelijk, de fotograaf. De man gaf mij een hand en stelde zich voor als ene Marcel Grauls, hoofdredacteur van Het Belang van Limburg. Tot zover mijn hiërarchisch inzicht. Bijna was mijn kapsel van verstomming op mijn afschuwelijk gemakkelijke schoenen geknisperd. Achter hun computerscherm lachten de collega’s. Het zal me deze dagen niet meer overkomen. Ik heb mijn les geleerd. Morgen viert Vacature feest. Ik heb speciaal nieuwe laarsjes, Italiaanse, waar ik alleen maar voorzichtig op vooruit kom. En ik weet hoe Christian Van Thillo eruitziet.

(eerder verschenen in Vacature)

Wat er kan gebeuren als ge een paar dagen onder de vier uur slaap duikt? Ge hoort uzelf rare zinnen zeggen zoals daar zijn: Was dat met u dat ik eens samen in het verkeerde keelgat zat?

Daarna heb ik één pintje gedronken en sloeg gelukkig de hele zekeringenkast door. Soms kunt ge beter zwijgen.

Aub niet bellen en niet storen. Ik ben niet thuis. House, MD is op tv. En ik heb de 20 romantische seconden van vorige week al gemist.

Eigenlijk is er maar één ding aan dokter House dat op de zenuwen werkt en dat is zijn patiëntengezwets. Ik wil een kus zien. En vlug. Is dat nu zo veel gevraagd. Doeme toch. Tv is toch bedoeld om van te dromen zeker.

(…)

Waarom wilde jij persé een programma maken met de Neveneffecten?
“Omdat ze een goed gevoel voor humor hebben en omdat ze jong en goedkoop zijn. En ook omdat ik mentor een mooie titel vind. Ze moeten tenslotte wel meneer Bart zeggen.” (lacht)

Dus jij bent de oude rot in het vak, de baas in huis?
“Het enige verschil is dat ik een beetje meer ervaring heb dan zij. Maar wees gerust, het is twee jaar geleden dat ik ze voor het eerst ontmoet heb. Het ontzag dat ze voor mij hebben is sindsdien ver zoek. Eigenlijk doen ze mij denken aan mezelf ten tijde van Buiten de zone. Ik ben ook ooit jong en mager geweest. Hun gedrevenheid werkt aanstekelijk.”

Nadeel is misschien dat de humor van de Neveneffecten tamelijk absurd is. Ben je zeker dat Willy’s en Marjetten zal aanslaan bij het zondagavondpubliek van Eén?
“Ach, ik heb geen zin meer om me in allerlei bochten te wringen voor de kijker. Het maakt niet uit als er straks geen miljoen mensen kijkt. Rond de 800.000 is ook nog goed. (lacht) In ieder geval ben ik ervan overtuigd dat mijn moeder het een grappig programma gaat vinden. De basis is misschien absurd, maar we hebben wel naar herkenbaarheid gestreefd.”

Herr Seele vindt dat jullie de mosterd gehaald hebben bij Studio Kafka, het radioprogramma dat hij destijds met Kamagurka maakte.
“Als het enigma Herr Seele het zegt, zal het wel waar zijn zeker. (lacht) Ik heb voor dit programma niet naar Studio Kafka geluisterd, maar het is waar dat alles al gedaan is. Alleen niet door mij en de Neveneffecten.”

Een titel als Willy’s en Marjetten doet vermoeden dat jullie gaan lachen met de gewone mens. Is dat zo?
“Maar nee. Wij lachen alleen met de mens die zichzelf niet kan relativeren. Neem nu de man uit Wippelgem die erop staat dat Fata Morgana naar Wippelgem komt. Hij heeft een Chinees feest georganiseerd compleet met scheve draken en slecht geschminkte Chinezen omdat Luc De Vos hem in een zatte bui vanalles heeft beloofd. Het zijn trouwens niet alleen gewone mensen die aan bod komen. We hebben ook slimme, gecultiveerde mensen in de aanbieding. Zolang ze maar fanatiek zijn.”

En uit Oost-Vlaanderen komen?
“God ja. We hadden een habitat nodig, een rode draad voor de filmpjes. Uiteindelijk hebben we gekozen voor een vrije televisiezender, ergens bij iemand thuis. Omdat we allemaal uit Oost-Vlaanderen komen, was de keuze snel gemaakt. Voor de rest hoeven ze zich in Limburg geen zorgen te maken. Alleen het dialect is Oost-Vlaams. Willy’s en Marjetten gaat over de problematieken van de hele wereld, maar dan onder de kerktoren.”

De man van Melle komt uit dezelfde provincie. Speelt hij ook mee in Willy’s en Marjetten?
“Nee. De Man van Melle is op.”

(…)

(verschenen op 4 oktober in HLN)