Tante Annie & de dingen

De zaal was stil toen uit mijn handtas ineens een overtuigd The world is full -oh oh oh- so full of crashing bores ontsnapte. Het was een grapje, maar het leek alsof ik het meende. Professioneel is anders. Een droog piepje staat veel opgeruimder. Vraag maar aan de mens van Het Nieuwsblad. Haar gekamd, pak gestreken en wat hij in zijn hand hield, kan geen gsm meer heten. Ik moet dringend een Qtek S200 hebben, voor de ernst van mijn beroep en pour le sérieux du journalisme.   De Qtek is glad en zwart en in staat om e-mails binnen te trekken. In stilte! Goed voor mijn betrouwbaar uitzicht. Moet ik daarna alleen nog van mijn ProxiFun-abonnement af. Fun, fun, fun is geen adagium.

De tijd dat bellen nog wel een plezier was, is lang geleden. Ergens vroeg in de jaren ‘80  liep er een draad door de gang. Hij spande, want de afstand tussen mijn slaapkamer en die van mijn zus was iets te groot. Daarom moesten wij ook naar elkaar bellen natuurlijk. We bedienden ons van twee plastiekoranje toestellen met een échte hoorn en een échte draaischijf. Welk nummer we draaiden had geen belang, we kwamen altijd bij elkaar uit.
Peut! Gekraak op de draad. Geklik aan de andere kant. Breng mij de papieren van Janssen eens. De lijn suisde als een oorontsteking, maar als we hard genoeg schreeuwden konden we de boodschap ook buiten de telefoon om verstaan. De papieren! Van Janssens!  Niet veel later werd er op de deur geklopt. Het was mijn zus, met de papieren van Janssens. Het spelletje heette kantoorke. De papieren haalden we uit de papierbak van mijn vader. En na een tijdje kregen we standaard ruzie omdat mijn zus de juiste papieren niet kon vinden.

Terug naar de negende verdieping van de VRT. Dat iemand mij midden in de persconferentie opbelde was een flauwiteit vergeleken met de ellende die me daarna overkwam. Ik hou misschien niet van bellen, maar op die middag was ik blij dat ik een hulplijn had. Ik kan alleen maar hopen dat niemand mij heeft gehoord. Op de toiletten van de openbare omroep kon namelijk volgende conversatie worden opgetekend.
-Ronny! Zijt ge daar? Ik zit op het toilet en ik durf niet meer naar buiten.
-Mijn broek is gescheurd. De broek die ik aan had op de trouw van mijn zus. Gescheurd op mijn billen.
-Maar nee ik ben niet te dik. Ik raapte alleen maar de persmap van de grond.
-Hoe moet dat nu? Ik heb direct een interview met Herman Van Molle.
-Ge ziet het wel! En Herman Van Molle gaat het ook zien. Ge moet een andere broek brengen. Ik kan hier zo niet weg.
Het was paniek in de tent en niemand kon mij helpen. Bovendien zou Ronny nooit ongemerkt voorbij de receptionist van de VRT raken. Ten einde raad heb ik mijn jasje om mijn middel geknoopt en  Herman Van Molle geïnterviewd,  met de billen bloot, maar verder onopvallend. Noodgedwongen helemaal anders dan de rebellie van mijn ringtone.

Bouletten van de Carestel, daar teren ze op. Vuile praat, daar houden ze van. En de kans is groot dat ze grossieren in dt-fouten. Stoppen kunnen ze niet, willen ze niet en doen ze niet. En als ze toch remmen dan doen ze dat consequent per ongeluk. Hun oplegger gaat onderuit. De lading schuift verder over het asfalt. Er is damp. Er is verdriet. En er is geen bereik. Kartonnen dozen worden slap in de regen en Martine Tanghe leest voor.

Spreek ons niet van truckers. Hadden we er al zin in, dan hebben we er geen tijd voor. Wij moeten om half twaalf in Brussel zijn, belangrijke lunchvergadering met belangrijk volk en hopelijk niet weer van die malse broodjes. De groeven van onze Michelins slikken zo veel water als ze kunnen. Spoorvorming! Doeme toch! De gps voorspelt dat we het niet zullen halen. Op de afrit van Groot-Bijgaarden staat een muur van vrachtwagens. Wij komen overal te laat. En het klimaat is naar de knoppen. Wiens schuld het allemaal is? Die van hen! Wie zonder zonde is, werpe zich van de E40. Aan de kant, schreeuwen wij en we slaan op het dashboard.

Bellen dan maar, dat ze ons niet voor twaalf uur hoeven te verwachten. Qtek S200, smart mobility made in China, uit de lucht gevallen, recht in onze boekentas. We schakelen terug naar tweede versnelling. Linkerschoen trapt op de koppel, handgenaaid in Italië, zelf over de Alpen geklommen. De receptioniste aan de andere kant van de lijn zegt dat ze de boodschap zal overmaken. Ze neemt de lift naar de vergaderzaal. Schindler, Zwitserse betrouwbaarheid, vast per kabelbaan in Brussel geraakt.
Het belangrijk volk zucht, wacht en zit op stoelen van Arne Jacobsen, bedacht in Denemarken, besteld in Mechelen daarna op de IC-trein naar Brussel Zuid gezet. De dieseldamp stijgt ten hemel op de ring en tussen de broodjes verwelkt de verse sla, geoogst in de serres van Hooglede, geveild in Roeselare, telepathisch tussen de broodjes gaan liggen.

Claxon! Flikkerende koplampen. De trucker maakt van zijn teut. Wie wij wel niet denken dat we zijn! Of wij wel goed bij ons verstand zijn! Bellen en invoegen tegelijk. Het juffrouwke is haar leven zeker moe. Stomme kloot, stinkende anorak. Val ons niet lastig. Of zullen wij eens uitstappen misschien? Wij moeten op een vergadering zijn. Meer niet. Wel wat anders dan het wegennet terroriseren met 40 ton maandverband. Of wat sleurt hij eigenlijk allemaal mee. Op het dekzeil staat de naam van zijn baas. Hupeldepup Logistics. Niks mee te maken.

Het nationaal instituut voor statistiek heeft berekend dat er ieder jaar meer dan 486 miljoen ton goederen over de weg worden vervoerd, maar het moet al nauw lukken dat daar iets van ons bij zit. 486 miljoen ton, hoe halen ze het herejezus in hun hoofd.