Tante Annie & de dingen

Are you alone home? Dat vroeg de leurder met Vlaams accent en verkeerde r toen de genaamde Laura Vaes de deur openmaakte. Precies of ze er niet écht woonde. Precies of de baas niet thuis was. En of ze geen Nederlands kon. Laura Vaes verbaast er zich niet meer over. Laatst ging ze nog naar de apotheker voor zonnecrème. Wilde de brave pillendraaier weten of ze op reis ging naar Vietnam. Terwijl Laura simpele skiplannen had in Oostenrijk.

Laura is de enige Chinees die ik ken. En dan is het niet eens een échte Chinees. Laura is zoals de voordeligste flatscreens: made in Korea, en zoals het gezelligse carnavalbal: van de Maaskant. Eén keer is ze teruggeweest naar het weeshuis in Seoul. Het was geen groot succes. De oosterse sms’en gingen van Boef niet te vreten en Zit met koppijn in tempel. Toen ze terugkwam was het motto eens te meer Thuis is waar de Stella staat. En we voegden de daad luidruchtig bij het woord. Kers op de avond was kebab bij de Sultan. ’s Anderdaags durfden we de deur niet uit zonder een instant Motilium onder de tong. Maar de tijden zijn veranderd.

Voortaan zijn we bang van de kater. En van de Chinees natuurlijk. Want de Chinees pakt ons werk af. Komt omdat hij goedkoop is en stom. Waarom zou hij anders jeanbroeken stikken en gsm’s in elkaar friemelen tot zijn oogjes helemaal dichtvallen.
Nog even en we peddelen met zijn allen over de Donau naar Azië omdat er hier niets meer te rapen valt. Oh de miserie die ons te wachten staat! Er zit een bootvluchteling in ieder van ons! Daarom moeten we innoveren, zeggen ze.
Wars van macro-economisch inzicht, vind ik het toch een rare oplossing. Precies of de Chinezen niet genoeg verstand hebben om zelf iets nieuws te bedenken. Begot, ze hebben de kruiwagen uitgevonden vóór Christus. Ze hebben inkt bedacht, papier en buskruit. Ze hebben pi berekend tot vijf cijfers na de komma, terwijl Archimedes niet verder dan twee geraakte.

Het lijkt misschien lang geleden, maar dat is het niet. Naar het schijnt heeft Peking bijna een miljoen onderzoekers onder dak. Research en development wordt de topprioriteit, zei de genaamde Hu Jintao, president van China en hij voegde 136 miljard dollar bij het woord. Allemaal Chinese na-aperij, dat is het. Onze innovatie is van een andere orde. Onze innovatie maakt het verschil. Alleen onze zelfingenomenheid is misschien wat aan de ouderwetse kant. Vraag maar aan Laura Vaes als ze de deur openmaakt met kleine oogjes: Are you alone home?

(eerder verschenen in Vacature) 

2007 is het jaar van het varken. En om dat te vieren hebben de Chinese posterijen een zegel uitgebracht die naar varkensvlees smaakt als ge eraan lekt.

Aan de voorkant kunt ge aan het varken krabben waaronder de geur van een Chinese schotel verborgen zit. Hier kunt ge proberen om meer te lezen. Ik kan het alvast niet laten me af te vragen hoe Albert I zou proeven.

Maastricht geweest. Boekwinkel in een oude dominicanenkerk. Ge kunt er een stukske Limburgse vlaai plegen en boeken kopen. Aldus weer door de knieën gegaan. Doeme toch. Precies of ik het ooit nog allemaal ga lezen ook:

Het verdwijnwoordenboek met daarin soppedoppen voor het koekje in de koffie, gemoedskrankte voor een boze bui en chinaasappel omdat appelsienen een Chinese uitvinding zijn. Daarnaast Het boek uit de hemel, een spannende geschiedenis over de Islam met als hoofdpersoon ene Zaid, destijds de achtjarige secretaris van Mohammed. Stel u voor. Hij heeft écht bestaan maar horen doet ge er niets van.

Na de kerk zijn we ongehoorzaam doorgestoten naar De Slegte waar we voor slechts € 8,50 Hoe kwamen zij aan hun einde hebben gekocht. Daarin staan de laatste ogenblikken van beroemdheden zoals Hannibal, Jeanne d’ Arc en Walt Disney. Op de achterkant van het boek zegt een anonieme sterveling: Als dit doodgaan is, dan heb ik er geen hoge dunk van. Vod dat ik ben. Allemaal zonder weerstand gepind.

Toots Thielemans heeft drie maanden in bed gelegen. Vorig jaar heeft hij een half stuk tournee afgezegd, zo moe was hij. Maar vanavond stond hij er voor het eerst opnieuw. Hij kwam, 84 jaar, voorzichtig op aan de arm van de drummer. Halfweg het optreden verdween hij met de woorden: ik kom direct terug, waarna de muzikanten in hun eentje verder speelden. Ge werd er eigenlijk toch een beetje ongerust van.

Maar een kwartier later was hij er weer. Niks aan de hand goddank. Ik heb nog met Louis Armstrong gespeeld, vertelde hij. In een reklaamke voor Chrysler. Riedelriedel pwep. Louis, I will be there with you soon, zei hij en hij wees naar boven. (gemor in de Zuiderkroon) Of nee, not so soon misschien.

Daarna blies hij van What a wonderful world. En schoon dat het was. Zilveren snor, asem van goud, zeg ik u. Ik weet niet wat het is met zijn mondmuziekses. Maar als ge uw ogen toe doet, ligt er ineens een oude hand op uw schouder. Maar menske toch, zegt Toots dan in uw oor, zo erg is het allemaal niet.

(het aan de stok gekregen met Hermanman. misschien wil Peer wel meedoen?)

Het was te veel vandaag. Kunt ge dit nog veranderen. Kunt ge mij nog eens terugbellen. Ge zijt onze afspraak toch niet vergeten! Doeme toch. En het gepummelte dat ik zelf wilde bellen gaf uiteraard niet thuis. Bij deze verklaar ik de dag voor verbeurd. De telefoon staat af. Surfen kan desnoods naar Martin Parr en de belmensen, lelijke mensen, vervelende mensen, de mensen.

STILLE WENK: Ik kan geen ringtones meer verdragen. De telefoon staat hier al wekenlang op bibber. En dan schrik ik nog als iemand belt. E-mail is zoveel tederder.