Tante Annie & de dingen

“Blij dat ik de berg puree niet ben”

Opvallend spotje deze dagen op tv. Proximus maakt reclame voor een nieuw tarief met behulp van een zingend avondmaal. Op een bord liggen twee gehaktballen, een berg puree en een hoop erwtjes koud te worden. Het gaat van Bel ons asjeblief en laat ons gauw iets weten. De stem van de gehaktbal is die van Luc Steeno.

 

Wat was je eerste reactie toen het reclamebureau je belde met de vraag?
Luc Steeno: “Goh, dat viel nog mee. Ze hebben me direct verteld dat het om puur Belgische kost ging. Balletjes, erwtjes en puree horen daar nu eenmaal bij. Toevallig ben ik de boulet. Maar ik ben blij dat ik de puree niet ben. Een mens zit toch liever niet in de puree.” (lacht)

Heb je al ooit eerder met een erwtenkoor gezongen?
Luc Steeno: “Ik heb de studiozangers die de ertwtjes hebben ingezongen niet gezien. Ik was alleen tijdens de opnames. Ook Sandra Kim, die het Franstalige spotje heeft ingezongen, heb ik maar even gekruist.”

Moest je tijdens het zingen rekening houden met de timing en mimiek van de gehaktbal?
Luc Steeno: “Ik moest een bepaalde frasering gebruiken van de regisseur maar verder heb ik terwijl ik zong het filmpje niet moeten volgen. Een boulet die beweegt, zoveel is daar ook niet aan.”

Je nieuwe single “Ik zal jou nooit vergeten” moet blijkbaar concurreren met het gehaktballenlied. Vind je dat jammer?
Luc Steeno: “Helemaal niet. Alles is goed om in the picture te komen. Als schlagerzanger is het niet makkelijk om aandacht te krijgen voor je nieuwe single. Het gehakballenlied heeft het voordeel dat het tien keer per dag gedraaid wordt, maar mijn eigen single doet het zeker niet slecht.”

Helemaal niet zelfs. Het haalde een score van 83 procent op Radio 2. Hoop je op een plaats in de top 10?
Luc Steeno: “Het is nog wat vroeg, maar de kans zit er zeker in.”

Desnoods kan je het gehaktballennummer misschien op plaat zetten?
Luc Steeno: “Helaas. De rechten daarvan zitten bij het reclamebureau.” (lacht)

 

                        -Ik heb rozen gekregen van uw vader.
                            -Amai. Ter ere van wat heilige?
                          -Reklaam in de Carrefour denk ik.

 

                           

 

(Om maar te zeggen: eerlijk bloeit het langst. Want zelfs bloemen zijn producten. Straks durf ik alleen nog plastieken boeketten wensen.)

Uudet hirsimökit valmistuvat maaliskuussa 2007! Het staat aangekondigd op de website van het Lapse vakantiedorp. Dat ze tegen maart achttien nieuwe blokhutten klaar zullen hebben! En dus wordt er 250 kilometer ten noorden van de poolcirkel gesleurd, getimmerd en geklopt. Uren zowel als nagels. Dat het dertig graden onder nul vriest en dat de dagen het nauwelijks acht uur volhouden, doet er niet toe. Hier draait de economie in de soep als het regent op de ring, maar in Finland moet je niet afkomen met halflauwe excuses. De nieuwe hutten moeten af, ook als het koud is en donker.

Zelf sliep ik in een oude hut. Pohjan Tytär stond er boven deur. Villa Vriezemans op zijn Fins misschien. Nooit geweten wat het wilde zeggen. En tout cas, mijn hut lag op een halve kilometer van het Lapse hoofdgebouw, daar waar ze het eten bewaarden. En dus hobbelde ik iedere ochtend per dubbele pots en thermisch onderlijf richting ontbijt. (Het schijnt dat opgejaagde mensen best actieve vakanties boeken. Omdat ze verslaafd zijn aan adrenaline en ziek worden van de minste ontspanning.) Schemerdonker in Lapland, tapijten van damkap zover ik kon kijken. Waar het ene wit ophield, ging het andere verder. En stil! Mensen, zo stil. Alleen de pootjes van een sneeuwhaas waren me voor geweest. Plus zes Lappen met een deadline.

In de halve hutten brandde de lamp. De Lappen waren reeds te werf. Hun busje stond opzij geparkeerd. Het was een raar busje. Er stond een blote mevrouw op, met dikke borsten. Misschien was ze bedoeld om warm van te krijgen, maar bij -30 helpt volgens mij geen enkel koppel tieten nog. Rond de klok van negen zag ik de boezem door de sneeuw naar beneden glijden. De Lappen reden met hun busje naar de cafetaria van het hotel. Tarjolla on voileipiä, kahvileipää, ruoka-annoksia, kahvia, teetä, virvokkeita. Ongeveer Fins voor koffie, tee, broodjes en vlees.

Hotelgasten die tegen die tijd hun spek nog niet hadden opgeschept, waren eraan voor de moeite.    Achter elkaar stapten zes Lapse werkmannen met een deadline binnen voor een sloot hete koffie. Ze deden een diep bord vol warme havermoutpap, legden opgelegde haring, spek en boter tussen hun brood en slikten in twee keer een hardgekookt ei door.  Daarna rolde een enkeling een sigaret. Ze veegden hun bril af, ritsten hun geïsoleerde overall terug dicht en gingen opnieuw aan het werk. Ik nam nog een lepeltje yoghurt met rode besjes en voelde me een seutemie uit het zuiden.

De camionet met de mevrouw was blijven dampen aan de deur. In Lapland heb je twee mogelijkheden. Of je steekt de batterij in het stopcontact. Of je laat de motor draaien. Een mens raakt anders nooit meer op gang. Gelijkaardige goede raad van op de huskyboerderij. Houd ten allen tijde je handen op de slee. Fruts niet met je muts. Of de honden vertrekken zonder passagiers. Lapland is geen land om in rond te lummelen. Trouwens, tegen maart moeten die achttien hutten klaar. Uudet hirsimökit valmistuvat maaliskuussa 2007!

 

Gisteren op de kinders van mijn zuster moeten zitten. Om acht uur deel 1 afgevoerd. Een halfuur later deel 2. Daarna gehoopt dat de aangeschoten halve fanfare niet te wild te keer zou gaan in Zaal Nieuwe Kempen. Carnaval aldaar. Om tien uur begon het met een warrig Van-voor-naar-achter-van-links-naar-rechts. Gevolgd door Heb-je-even-voor-mij. Pwèp. Pwèp. Pwèèp.

Halfelf ging valselijk van Rosamunde-schenk-mij-je-hart-en-zeg-ja. Doeme toch. De grote trom sloeg er danig naast. Drie trompeurs moesten hoorbaar pissen. Godzijdank knorden de kinders onverstoorbaar voort. En heb ik op de valreep toch nog kunnen zien hoe de echtgenote van inspector Lynley werd neergeschoten op Canvas.