Tante Annie & de dingen

Nooit gelopen, nooit gekund. Tot nu. Met het gepingel van The Edge maak ik tamelijk vlot 32 minuten vol. Wel gevaarlijk dat er genoeg asem over is om in het vals mee te zingen met Bono.

Ooit gehoord van Vico Magistretti? Klinkt als een goochelaar met een assistente in een turnpak vol  glitters. Is hij niet. Was hij niet. Vico Magistretti is dood, 85 jaar geworden. Zijn meubelen zijn alles wat  nog overblijft. Vico Magistretti was een belangrijke architect uit Italië. Hij bedacht lampen, zetels en stoelen. En ik herken verdoeme een Magistretti als ik er één zie. In de bank zat iedereen op een Magistretti.

Zelf werd ik verzocht te wachten in een Barcelona van Mies van der Rohe. De nieuwe Trends lag op een laag tafeltje van Jean Nouvel. Ik ken mijn klassiekers. Ik weet wat iets kost. En ik weet wat van mij is. De magistretti’s, de Barcelona en de Nouvel tegelijk.
Ik zette me neer, kruiste mijn benen en liet de tip van mijn schoen nonchalant op het tafeltje rusten. Ik keek naar de bedienden die op mijn stoelen zaten. Inderdaad, mijn stoelen. Of met wiens geld denk je dat de bank boodschappen doet?  

Als ik naar de bank ga, moet ik per definitie plassen. Gewoon om te kijken hoe het met de hygiëne van mijn toiletten, mijn zeepdispensers en mijn marmeren wastafels is gesteld. Het is mijn goed recht. Voor die keer dat ik eens op bezoek ben. Ik rij dikwijls genoeg over de ring rond Leuven om te weten dat ze ’s avonds altijd vergeten het licht uit te doen in het hoofdkantoor. Afrit 17. Winksele. Mijn licht. En mijn lampen.

Ik had een afspraak voor een lening. Verstandige man, veel geduld, sympathiek voorkomen, gaf tekst en uitleg. Een poosje ging het goed. Tot ik korting wilde. Kon niet, zei hij. Omdat de bank geen winst meer maakt met leningen, zei hij. Geen, zei hij. Winst, zei hij.
Wat wilde die mij nu laten geloven! In gedachte zag ik een loketbediende in een gekke pofbroek door het kantoor flikflakken. Het was alsof ik alsnog  in de goochelshow van Vico Magistretti was beland.

Mijn economische inzichten zijn tamelijk beperkt, dat weet ik best. Maar dit was overdreven. Luister, zei ik. Ik dicteer en u tikt op de rekenmachine. Ik leen 100.000. Daarvoor betaal ik 686 euro per maand, maal 240 maanden, dat maakt hoeveel? 164.640 euro, telde hij uit. Okee, en daar trekken we de vooropgestelde 100.000 van af. Hoeveel houdt u dan nog over? 64.640 euro. Inderdaad, meer dan genoeg voor nog een kantoor vol Magistretti’s. Barcelona’s en tafels van Jean Nouvel. Dat mij niemand komt vertellen dat ik in de bank niet met mijn schoenen op de zetel mag zitten. Mijn zetel.

Nooit gelopen, nooit gekund. Maar intussen valselijk al veel meer geoefend. Voortaan van Evy verlost. Underworld op de MP3 gesleurd en 28 minuten los gelopen. Er waren merelmannetjes onderweg die deden alsof ze niet bang van mij waren.

Er wriemelt een sliert kleuters over het trottoir, kindertjes van ouders die hun vakantiedagen er al hebben doorgejaagd. Op hun truitjes kleven gsm-nummers. Voorop lummelt een dikke jongen met dons op zijn wangen, achteraan lummelen twee magere moni’s met een bolderkar. Dit is speelpleinwerking Bonanza, alle dagen van 9 tot 16 uur, met extra opvang vanaf 7.30 uur. Het is een zegen voor de economie.

Maar ineens stokt de sliert. Geen gewriemel meer op het trottoir. Er is een Pokémon gevallen. Die moet met onmiddellijke ingang worden gerecupereerd. Het betreft Bulbasaur. Onkundigen gelieve zich te wenden tot de Pokédex. Er zijn 251 soorten Pokémon. Bulbasaur draagt sinds zijn geboorte een zaad van een plant op zijn rug. Het zaad ontwikkelt zich langzaam. Biologen zijn er nog niet over uit of ze Bulbasaur bij de planten of de dieren moeten indelen. Bulbasaur is extreem sterk en erg moeilijk te vangen in het wild. Om maar te zeggen Bulbasaur staat goed in je verzameling. De ukkepukken op de stoep weten waarom. Vroeger waren het prentjes van voetballers, daarna kwamen de popsterren en de Troetelberen. Nu is er Pokémon en LinkedIn.

LinkedIn is een online netwerk van twaalf miljoen experienced professionals. Kortom, verzamelen geblazen. Ik heb elf LinkedIn contacten, stuk voor stuk dikke vissen. Alleen het aantal is een beetje aan de magere kant, zeker in vergelijking met sommige van mijn contacten. Die zitten al aan meer dan vijftig. Echte verzamelaars hebben honderden professionele profielen in stock, uit allerlei interesting industries bovendien. Mijn titel moet nochtans niet onderdoen voor die van Bulbasaur. Ik ben een independent writing en editing professional met een snelheid van twee aanslagen per seconde.

Je zou denken dat iedereen mij wil linken. Maar nee. Meestal moet ik zelf zeuren voor een connection. Om nog te zwijgen over de recommendations. Die heb ik al helemaal niet. En profielen ruilen durf ik niet. Omdat ik één geen dubbels heb en twéé mijn schamele contacten niet wil affronteren. Voorlopig stel ik het dus zonder project manager, information architect of account executive.

Mijn LinkedIn-verzameling heeft weg van een halfopgevreten album met een dozijn zeer gelijkaardige sigarenbandjes. Daarom dat ik tegenwoordig vrienden en kennissen aanspreek om ook bij LinkedIn te komen. Zeker als ze een chique profiel hebben. Helaas wordt dit meestal op hoongelach onthaald. “Independent writing and editing professional, hahahaaa, en staat er ook bij dat die professional rondrijdt in een vuile Fiesta met 200.000 kilometer op de teller? Wat zijt ge trouwens met al die contacten?” Zo gaat dat dan. Of: “Waarom moet ik op dat linkeding van u? Ge kent mij toch al.” Of: “Hoe heet dat juist? Pinkel, pinkel? Het lijkt wel een kabouteravontuur.” Het is om wanhopig van te worden. Sommige mensen hebben gewoon geen verstand van verzamelingen. Elf armoedige contacten in een totaal van twaalf miljoen online professionals, plus één Pokémon op de stoep, voor woorden is het te treurig.