Tante Annie & de dingen

Laatst gezien in de etalage bij Veritas: breinaalden met lampjes, speciaal voor sjaals en onderlijven in het donker. Ik op zoek naar meer details op internet. Kom ik uit bij vrolijke sites zoals Wolhalla.nl. Helaas niet meteen een spoor van het licht.

Uiteindelijk heb ik de tikkende pennen gevonden bij Knitlite.com. Blijkt dat ze ook haakpennen met lampjes hebben. Nu nog een bomma op batterijen.

Erwin Wurm zit gratis in het Stuk in Leuven. Ik moet er dringend heen. Al ligt dees madam overreden door haar eigen trollie in het Centre Pompidou in Parijs. Maakt niet uit. Gekkigheid genoeg.

Ik denk Waah, die van de Libelle hebben iets voor vrouwen die dit weekend te veel gedronken hebben. (Doeme toch. Die laatste Ricard.) Enfin, die van de Libelle dus: het rodekaterkussen met complete werkbeschrijving in pdf. Blijkt het toch weer iets te zijn voor de kinderen.

De deur was niet op slot en de airco bromde. Iemand was in mijn kamer geweest. Op het bed dreven twee zwanen, vers gerold van badhanddoeken. Eronder lag een hartje, ook een worst van badlaken. De randen waren versierd met bloemetjes uit de tuin van het hotel. Naast het bed lag een briefje: It’s for my friend An. I hope you spend happy time in Egypt. Getekend Ehab, mijn kamermeisje met snor.

Ik vertrouwde Ehab niet. Ook al was hij suikerachtig vriendelijk. Ehab was arm. En dus had ik mijn laptop verborgen in de onderste la van mijn lege kleerkast. Je wist maar nooit of Ehab me in de gaten hield als ik aan het zwembad lag te puffen. Bovendien was mij een verhaal ter ore gekomen van twee Ehabs die in afwezigheid van een toerist allerlei naars hadden uitgehaald met ’s mans tandenborstel.

Het was nog in de tijd van het filmrolletje. De toerist was wezen uitrusten in een arm, maar warm land. De prijs-kwaliteitverhouding was uitstekend. Klachten waren er niet, of toch niet voor die prijs. De diarree was uitgebleven en de kamer werd dagelijks schoongemaakt. De ontgoocheling kwam toen het filmrolletje werd ontwikkeld. Tussen de vakantiefoto’s zaten twee portretten van Ehab. Eerst Ehab gewoon. Daarna Ehab met de toeristentandenborstel in zijn poep.
Komt ervan als je gerief laat rondslingeren op je kamer. Kortom, mijn laptop zat in de onderste lade. En de tandenborstel in het op de wastafel was een afleidingsmanoeuvre. Het is spijtig voor Ehab, maar in de gemiddelde toeristentrolley zitten vaak meer vooroordelen dan zomerjurken.

Rond het zwembad werd verteld dat Ehab 200 euro per maand verdiende. Daarvoor moest hij 40 dagen werken. Daarna mocht hij een week terug naar huis. Ehab woonde in een dorp op twee uur rijden van Caïro. In totaal acht uur rijden van het hotel waar hij mijn kamermeisje was, mét snor. Want in Egypte zijn er weinig vrouwen die zover van huis willen werken. Ehab had een vrouw en vier kinderen. Zelf was hij het grootste kind, lachte hij. En ik? De achttien ver voorbij en nog altijd niet getrouwd en géén kinderen. Horror in Egypte, merkte ik op. Hij vond van niet. Want ik was niet van Egypte.

Ik vroeg hoe hij heette. Ehab dus. En ik An. Hij schreef het op de achterkant van de lijst met hotelfacileiten, eerst in drukletters, daarna in het Arabisch, achterstevoren maar precies hetzelfde. Op papier stonden we naast elkaar. Hij moest erom lachen dat mijn ouders mij hadden samengevat in twee hoekige letters. In het Arabisch zag ik er zwieriger uit.  
Hij had communicatiewetenschap gestudeerd aan de universiteit van Caïro, vertelde hij. Zijn thesis ging in het Arabisch over massacommunicatie. Het had niet geholpen. In Egypte was geen werk. Treurige zaak,  zei ik. Maar Ehab wuifde mijn tiendaags volpension medelijden weg. Iedereen heeft dromen, ook in Egypte, zei hij. En weet je hoe het met Egyptische dromen gaat? Die komen soms niet uit. In de plaats was Ehab dus gewoon tevreden dat hij mijn kamermeisje was. Echt waar. Met snor.

“Ik heb mijn gsm laten liggen in de bedoeïenentent. Doeme toch.”

(Overigens betrof het een namaaktent op het domein van het Hyatt Hotel. En toen we binnenkwamen voor de bbq draaiden ze Carmina Burana van Carl Orff. Oh Fortuna kletste tegen de rotsen van de Sinaï. Het eten was bijzonder lekker. Voorts veel te veel om écht te zijn. In heel Egypte geen enkele dikke bedoeïen gezien.)

In het zwembad van het hotel zwommen twee Israëli’s: Sjmoelie en Raffie uit Tel Aviv. Ze vertelden over koosjer en over het leger. Koosjer doen we niet, zeiden ze. Wat goed is voor uw maag is ook goed voor die van ons. En naar het leger* zijn we dit jaar niet geweest. Sjmoelie toch zeker niet. Hij had een doktersbriefje. Hahaha.

*blijkt dat Israëli’s rond hun achttiende drie jaar legerdienst moeten kloppen, daarna tot hun veertigste ieder jaar drie weken.