Friday, October 21, 2005

Het slimste kind ter wereld # 8

De achtste -en tevens laatste soort slim- van Howard Gardner kreeg het etiket van Muzikale Intelligentie. Het hangt samen met gevoel voor ritme en zin voor melodie. In de praktijk van twee gezusters wil het zeggen dat mijn zus een ramp is op de tamboerijn en dat ik niemand ken die Eternal Flame van The Bangles zo vals kan zingen als mijn zus.

***

Het grote bewijs voor de muzikale onkunde van mijn zus kwam er toen er op een mooie decemberavond op het einde van de jaren ‘80 een gitaar onder de kerstboom lag. Binnen het jaar bracht ik allerlei liedjes te berde met stem en snaren. Ik zong van Luka, Country Roads, The Summer of ‘69 en Knocking on Heaven’s Door. En nooit zou mijn zus mij nog inhalen.

Urenlang zat ze te oefenen op Verdronken Vlinder van Boudewijn de Groot, met zeer slecht resultaat. Zo te sterven op het water met je vleugels van papier. Ik weet hoe het klinkt, maar ik kan het niet meer horen. Met dank aan het ontbrekende talent van mijn zus.

Ik besef heel goed dat ik zelf evenmin een muzikaal wonder ben. Ik was anders lang geleden al wel doorgebroken als meisje met gitaar. Maar bij wijze van troost voor de geleden valse vlindernoten, verdien ík de prijs voor muzikale intelligentie. En niet mijn zus. En of nu iemand het bandje met Thank you for the Music van Abba wil opzetten. Danku.

5-5 (het was te denken)

(Eerder verschenen in Het slimste boek ter wereld.)

Posted by An Olaerts at 11:33:01 | Permalink | No Comments »

Thursday, October 20, 2005

Het slimste kind ter wereld # 7

De voorlaatste soort slim slaat volgens Howard Gardner op zelfkennis. In de praktijk van twee gezusters wil het zeggen dat mijn zus haar leven lang al gelooft dat ze knotsknieën heeft, terwijl ik ervan overtuigd ben dat mijn billen met die van Jennifer Lopez kunnen concurreren. Het zijn zaken die vooral tot spanningen leiden bij het nemen van vakantiefoto’s.

***
Op een strand in Tunesië gebeurde het dat mijn zus zich kwaad maakt omdat ik haar knieën mee gefotografeerde. Géén foto’s waar ik helemaal opsta, klonk het bevel. De wereld hoeft mijn knotsknieën niet te zien. Ik mag nog honderd keer beweren dat ze helemaal geen knotsknieën heeft. Ik troost en beargumenteer tot ik erbij neerval. Mijn mening doet niet terzake. Mijn zus kent haar knotsen zelf het best.

Ik van mijn kant ben meestal erg teleurgesteld als ik mijn billen terugzie op vakantiefoto’s. Overbelicht en rimpelig van te wiebelen tijdens het flitsen. Ik snap niet hoe mijn zus er in slaagt om voortdurend nieuwe en lelijke invalshoeken voor mij te vinden. Het kind heeft geen fotografisch talent. Daardoor lijkt het alsof mijn billen moeten onderdoen voor die van Jennifer Lopez. Ik kén mijn eigen billen. Mijn zus moet niet zeuren. Vraag maar aan Jennifer. Het is áltijd de schuld van de fotograaf.

Voor de lieve vrede en de goede orde lijkt het mij best te besluiten dat de knieën van mijn zus en mijn eigen billen gemiddeld zijn van aard. En dat wij beiden over even veel (of even weinig) intrapersoonlijke intelligentie beschikken.



4-5 (voor mijn zus)

(Eerder verschenen in Het slimste boek ter wereld.)

Posted by An Olaerts at 09:09:10 | Permalink | No Comments »

Het slimste kind ter wereld # 6

Interpersoonlijke intelligentie heeft volgens Howard Gardner te maken met sociale vaardigheden en communicatie. In de praktijk van twee gezusters wil het zeggen dat de weekends van mijn zus propvol barbecues, spelletjesavonden en picknickmiddagen zitten, terwijl ik niet van feestjes houd. Zo erg is dat niet, zegt mijn zus, ik heb toch geen verstand van plezante feestjes.

***

Eigenlijk word ik al bang als ik uitnodigingen moet versturen. Mijn zus begrijpt daar niets van. Maar ik blijf vrezen dat er niemand gaat komen. Daarom laat ik mij liever zelf uitnodigen. Bij voorkeur daag ik op op andermans feestjes. Populair word ik daar niet van, maar het is niet anders.

Laatst is mijn zus in het huwelijk getreden, heeft ze nog eens een feest georganiseerd. Hoe ze heeft gelapt is mij een raadsel, maar honderd én man heeft er volle gas van genoten. Dat het eten danig tegenviel, kon niemand deren.  Ome Paul is zelfs even terug naar huis gereden om een boterham met kaas te eten. Om de sfeer te schetsen. Maar honger of niet, iedereen amuseerde zich rot.

Het laatste verjaardagsfeestje dat ík heb gegeven moet intussen tien jaar oud zijn. Drie bijeengeharkte kennissen zaten stilletjes op het bed van mijn studentenkamer, terwijl ik in de buurt van de frigo druk doende was met een doos diepvrieshapjes. Een half uur later waren dezelfde hapjes gezamelijk scheef gezakt tussen de tralies van het bakrooster. Mijn zus moet nog zuchten als ze eraan terugdenkt. Zelf herinner ik me de namen van de genodigden niet eens meer, zo gezellig was het.

Enfin, laat ik er maar over zwijgen. Mijn zus mag haar interpersoonlijke intelligentie houden.

3-4 (voor mijn zus)

(eerder verschenen in Het slimste boek ter wereld.)

Posted by An Olaerts at 08:55:45 | Permalink | No Comments »

Saturday, October 15, 2005

Het slimste kind ter wereld # 5

De vijfde soort slim van Howard Gardner heet kinethische intelligentie en slaat op lichamelijke vermogens. In de praktijk van twee gezusters komt het erop neer dat mijn zus nooit goed in bomen heeft kunnen klimmen en dat volleybal voor mij de meest achterlijke sport op aarde was. Van volleybal knakten mijn vingers, kreeg ik blauwe plekken. Zodoende ben ik voor altijd blijven steken in de geneugten van netbal. Mijn zus hielp intussen haar schouder om zeep in derde provinciale.

***
Uit voorgaande besluiten dat mijn zus kinetisch de slimste is, is larie. Kinetische intelligentie is een punt van discussie, iedere week opnieuw, als twee gezusters elkaar proberen dood te slaan achter het glas van de squashclub. Eerlijkheid gebiedt mij te melden dat de meeste overwinningen op mijn conto moeten worden geschreven.

Mijn zus draaft over het parket gelijk een woeste buffel. Het is te danken aan mijn techniek. Die is beter. Andersom beweert mijn zus bij hoog en bij laag dat haar conditie beter is. Ook al zijn wij na de match allebei kletsnat van het zweet, ze blijft beweren dat ze nog uren zou verder kunnen.

Als ik verlies ligt het aan vermoeidheid en bijziendheid (-1 aan twee kanten). Als mijn zus verliest komt het omdat ik zoveel geluk heb en zij zoveel ongeluk. Mijn zus houdt er andere en raardere verklaringen op na. Het is haar goed recht. Maar 5-0 lijkt mij toch wat veel nul voor een beetje pech. Desondanks ben ik tot een compromis bereid. Niemand van ons is de slimste. Van de blinkende beker voor kinetische intelligentie houdt mijn zus het rechteroor vast, ik het linker.


3-3
(Eerder verschenen in Het slimste boek ter wereld)

Posted by An Olaerts at 13:27:33 | Permalink | No Comments »

Wednesday, October 12, 2005

Het slimste kind ter wereld # 4

De vierde soort slim heet volgens Howard Gardner ruimtelijke intelligentie. Op zijn sjiek gezegd is het de capaciteit om adequaat om te gaan met visuele informatie zoals plannen, kaarten en schema’s. In de praktijk van twee gezusters wil het zeggen dat ik altijd tamelijk wild en laattijdig uit een doolhof tevoorschijn kwam. Terwijl mijn zus al minutenlang aanwijzingen stond te roepen over de muurtjes. Het is er sindsdien niet beter op geworden.
 

***

Als ik bij mensen op bezoek ben, vergeet ik onmiddellijk waar de voordeur is. Niet zelden probeer ik na een afscheid langs een slaapkamerdeur terug naar huis te vertrekken. Het ziet er vreselijk indiscreet uit, maar het is alleen maar onkunde. In ieder geval zal het mijn zus niet overkomen, want mijn zus heeft inzicht.

Drang om de werking van de dingen te ontdekken had ik nochtans genoeg. Ik heb menig gebruiksvoorwerp losgeschroefd en opengehaald, maar daar bleef het bij. Nooit van mijn leven kreeg ik álle dingen terug in het doosje. Blijft gij maar overal van af, want gij doet toch alles kapot, waren veelgehoorde zinnen uit mijn kindertijd. Op mijn zus waren ze nooit kwaad, want mijn zus zorgde ervoor dat de dingen klopten.

Als wij vroeger ruzie maakten over een Legoblokje, deed ik dat alleen maar om mij aan te stellen. Want ik ben nooit een Lego-wonder geweest. (Zelfs nu krijg ik geen Kinder Surprise fatsoenlijk in elkaar gedraaid.) Mijn zus daarentegen tekende plannen op ruitjespapier en trok hele dorpen recht. Later zaten in haar boekentas de meest ingewikkelde tekeningen in Rotring. “Welk nut heeft in godsnaam een 33-hoek”, lachte ik na de uitleg. Tot op de dag van vandaag heb ik gedaan alsof ik niet onder de indruk was, maar nu draag ik de prijzenvaas voor ruimtelijke intelligentie aan mijn zus op.

2-2

(eerder verschenen in Het slimste boek ter wereld)

Posted by An Olaerts at 21:57:00 | Permalink | No Comments »

Monday, October 10, 2005

Het slimste kind ter wereld # 3

Hoewel ik soms ferm twijfel aan de intelligentie van de natuur, is naturalistische intelligentie volgens Howard Gardner toch de derde soort slim. De man heeft allicht nog nooit een bevalling gezien op tv. Ikzelf begrijp namelijk niet dat moeder natuur na duizend jaar evolutie niet verder is geraakt dan dit.

***

Zoveel tijd gehad en nog altijd niets geleerd uit de horror van de wee en de knip. Mijn god, doe mij maar een ei, goed doordacht en praktisch  bij het leggen. Howard Gardner vindt het vast een domme opmerking. Want met naturalistische intelligentie bedoelt hij de capaciteit om distincties te zien in de natuur.

In de praktijk van twee gezusters wil het zeggen dat mijn zus geen interesse heeft voor het verschil tussen een koolmees en een pimpelmees, terwijl ik een vogelboek in mijn boekenkast had staan en daardoor wist dat uilen ballen braken. De onwetendheid van mijn zus ging zover dat mijn vader en ik haar moeiteloos bang kregen in het Eiffelgebied.

Roepie, roepie, riepen wij, tsjak, tsjak, polifinario! Precies of er in het Eiffelgebied écht rare vogels zaten. Mijn zus vond het niet om mee te lachen en schreeuwde het uit van de schrik. De wandeling mislukte omdat mijn zus koste wat kost weg wilde uit het akelige bos. Het oude voorval brengt de stand op 2-1 voor mij. De naturalistische intelligentie van Howard Gardner hoort mij toe. Mijn zus heeft geen verstand van de natuur.
2-1 (voor mij)

(eerder verschenen in Het slimste boek ter wereld)

Posted by An Olaerts at 10:08:29 | Permalink | No Comments »

Thursday, October 6, 2005

Het slimste kind ter wereld # 2

De tweede soort slim is wat Howard Gardner mathematische of logische intelligentie noemt. In de praktijk van twee gezusters wil het zeggen dat ik niet kan tellen en dat mijn zus altijd mijn vlag vond toen we Stratego speelden. Het enige wat ik deed was mijn drie majoors vakkundig de dood injagen. Ik schuifelde met een zootje ongeregeld over het spellenbord. Mijn zus had legers waar de wereld bang van kon zijn.

***

 

Lang duurde de ondergang gelukkig nooit. Meestal hakte het slimme kind me binnen het halfuur in de pan. Mijn verkenners vielen bij bosjes. Mijn bombestendige pionnen wilden altijd eerst nog even plassen. Mijn zus riep aanhoudend Plof en dat was niet om mee te lachen. Vooral omdat mijn zus twee jaar jonger is dan ik, en eerstgeborenen traditioneel voor slimmer moeten doorgaan. Stratego liet helaas het omgekeerde zien.


Rummikub legde mijn mankementen zo mogelijk nog meer bloot. Mijn nederlagen waren legendarisch. Ik was veertien jaar, kreeg mijn maandstonden al, kon avus, ave, avum verbuigen, maar Rummikub verloor ik van een twaalfjarig, schaamharig kaal mormel. Het was een schandaal en het leidde tot meer onzekere hoofdstukken in mijn meisjesdagboek.


De hele tafel mocht vol cijferreeksen liggen, als mijn zus met één gele vier zat, raakte ze die hoe dan ook kwijt. Ze combineerde, herlegde en veranderde tot de vier ineens ergens tussenpaste. Na twee manoeuvres kon ik al niet meer volgen van de koppijn.

De bedenker van het akelige spel was ene Ephraim Hertzano, een Jood en handelsreiziger in Roemenië. Weet ik veel. Doet er niet toe. Die Ephraim Hertzano heeft Rummikub alleen maar uitgevonden om mijn zus een plezier te doen. Twintig jaar na datum dringt een simpel besluit zich op: de logische intelligentie van Howard Gardner ligt in het korfje van mijn zus.

1-1

(eerder verschenen in Het slimste boek ter wereld)

Posted by An Olaerts at 23:05:03 | Permalink | No Comments »

Het slimste kind ter wereld # 1

Het was naar het schijnt juni 1904 toen ene Alfred Binet bewees dat de IQ-test écht werkt. Dat wil zeggen: hij slaagde erin om met de test verschillende graden van debiliteit te onderscheiden. Bovendien was het niet eens zijn idee. Het was de Franse regering die een studie had besteld. Omdat ze wilden weten wie ze moesten opsluiten en wie ze voor de veiligheid moesten steriliseren. Je ziet van hier dat ik ga geloven dat de IQ-test van mijnheer Binet iets zegt over hoe slim ik ben.
***

Die van Mensa hebben mij nochtans ooit uitgenodigd om bij hun high society aan te sluiten. Ik moest hun officiële testen maar eens komen invullen. Wisten zij veel dat ik hun online IQ-test twee keer had ingevuld en daarmee gewapend met valsheid ten oorlog trok. Hoe dan ook, ik ben niet naar de vergadering geweest. Ik kon niet. En ik wilde niet. De bedenker van hun beroemde IQ-test, die ene Alfred Binet, heeft namelijk geen enkel diploma en daar houd ik eerlijk gezegd niet zo van. Vooral omdat ik zelf wél een diploma heb.

Ik heb daarom besloten voor de theorie van Howard Gardner te gaan, opperpsycholoog van Harvard, en ontdekker van liefst acht soorten intelligentie. Daarmee is de kans groot dat ik minstens één keer slim ben.

Wat is slim? Het is geen simpele vraag. Temeer omdat er voor de vraag nog altijd geen fatsoenlijk antwoord bestaat. Echter, voor eigen comfort is het soms beter om simpel te doen. Daarom zal ik de acht soorten intelligentie van Gardner nader onderzoeken met behulp van mijn verstand én dat van mijn zuster. Dit is deel één uit Intelligentie in de praktijk van twee gezusters.

De eerste soort slim van meneer Gardner heeft met taal te maken. Hij noemt het verbale intelligentie. In de praktijk van twee gezusters wil het zeggen dat ik vaak tienen kreeg voor taal en dat mijn zus altijd Knoken zei in plaats van Knokke. De fout dateert van in de tijd dat wij nog in sponsen broekjes met de kusttram van Oostduinkerke naar Knokke reden. Ook knopen waren een klein probleem. Mijn zus kreeg het woord met de beste wil van de wereld niet correct uitgesproken. Altijd werd het kloop en altijd was het lachen. Ik heb nochtans niet graag dat ze lachen met mijn zus. Mijn zus is namelijk geen stom kind. Ze praat misschien wat sneller dan ik, maar op schrift scoort ze minder. Voor het gemak ga ik ervan uit dat het aan mij ligt. De verbale intelligentie van Howard Garder gaat in míjn boodschappenmandje.

 1-0 voor mij.


(eerder verschenen in Het slimste boek ter wereld)

Posted by An Olaerts at 18:33:56 | Permalink | No Comments »