Tante Annie & de dingen

Tot ongenoegen van Miss Belgian Beauty 2007 verscheen volgend stukje in de krant. Ik mocht nadien niet meer naast haar zitten in de bus.

“Pik pik pik aan mijn pols”

“Geen darmspoeling voor de show”

Terwijl Sonja Kimpen bezig is met de opnames van Terug in je trouwkleed (in november op TV), gaat haar Britse collega gewoon verder met Je bent wat je eet UK. Groot verschil met de Vlaamse versie is de wekelijkse darmspoeling. Gillian McKeith haalt iedere aflevering een transparante slang boven, waarna de Engelse poo uitgebreid in beeld komt. Aan Sonja Kimpen is het niet besteed.

“Stoelgang die over het scherm zwemt, ik zie er het nut niet van in. Soms denk ik dat Gillian McKeith misschien gesponsord wordt door darmspoelfabrikanten. Ze hangt immers systematisch iedereen aan de machine. Ik heb in Je bent wat je eet nog maar één keer een darmspoeling gedaan. Omdat ik vond dat die mevrouw het nodig had. Haar dikke darm was compleet verstopt. Anders is zo’n reiniging zinloos. En comfortabel is de therapie al helemaal niet. Pas op, ik ben niet gegeneerd om het over stoelgang te hebben. Ik vraag de mensen om het uitzicht van hun stoelgang te noteren in een dagboekje. Plat, korrelig, hard het zijn allemaal indicaties. Als je stoelgang legergroen is, weet je dat je te vet gegeten hebt. Je gal is in overdrive gegaan wat voor een groenige kleur zorgt.”

Koning
“Uit stoelgang valt veel af te leiden, maar je moet het wel kaderen. Voor de sensatie even in de pot kijken, doe ik niet. Over gezondheid valt zoveel meer te zeggen. Ik ga voor een totaalaanpak. Beweging, groenten en vezels zijn de beste schuurborstels van de darmen. Voor de rest, ieder zijn vrijheid. De Engelsen hebben gekozen voor een medische analyse van de stoelgang. Wij gaan voor een orthomoleculair bloedonderzoek. Ik sluit niet uit dat we ooit stoelgang zullen analyseren. Klant is koning. Als de kijker graag stoelgang op het scherm ziet, moeten we daar misschien eens over nadenken. (lacht) Maar dan wil ik wel een specialist die de onderzoeken doet. Een darmspoeling voor de show biedt geen enkele meerwaarde.”

De boekenrubriek van Patrick Van Gompel iedere zaterdag in het middagnieuws, is al tien jaar dood en begraven. Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus houdt Van Gompel een geheim speeltuintje open op de website van VTM. Hij bespreekt er boeken en strips op amusante wijs. Alleen spijtig dat het bijna niet terug te vinden is.


Patrick Van Gompel: “Ik vind het ook jammer. De plaats kon inderdaad beter.”

Het staat een beetje gelijk een tang op een varken, zeker met titels als ‘De schatkamer van de filosofie’.
“Ja maar dat is het ABC van de filosofie! Zo moeilijk is het allemaal niet. Je hoeft heus Hegel of Schopenhauer niet te kennen om er plezier aan te beleven.”

Houdt u er wel rekening mee dat het niet te moeilijk wordt?
“Zeker! Ik schrijf ook over kookboeken, sigarenboeken en spannende boeken. Het is compleet eigenzinnige rubriek. Het is een hobby. Ik doe dit in mijn vrije tijd én onbetaald, maar het is wel de bedoeling dat de mensen zich amuseren.”

Misschien kunt u beter zélf met een website beginnen?
“Nee, daarvoor zie ik mezelf niet graag genoeg. Blogs zijn toch meer iets voor Narcisten. Al geloof ik wel dat het geestig zou zijn.” (lacht)

 

Jo Vally is een rasartiest. Het bewijs: gisteren stelde de man zijn 27ste cd voor mét griep en koortsblaar. “Zwijg stil”, zegt hij. “Ik heb een tubetje zalf in mijn jas zitten voor die koortsblaar, maar zoiets werkt natuurlijk alleen op televisie. Enfin, het is niet mijn stijl om af te bellen als ik me niet goed voel. Mijn nieuwe plaat is klaar. Ze heet: Mijn vriendin.”

Is die titel een truc? Straks koppen de kranten nog van ‘Jo Vally stelt nieuwe vriendin voor’.
Jo Vally: “Hihi. Het is de naam van mijn cd. De muziek die erop staat moet de vriendin worden van de mensen. Met mijn vrouw, Marcella, is alles goed.”

Je hebt intussen een heel cd-rekje bij elkaar gezongen. Wat is er anders aan Mijn vriendin?
Jo Vally: “Ach, ik vind het larie dat je bij iedere nieuwe schijf een andere wending moet verzinnen. Mijn single van de zomer, Si si si kerida, was speciaal. De mix was zelfs van Regi van Milk inc. Allemaal goed en wel hoor, maar ik weet dat de fans ook graag gewoon Jo Vally horen. De nummers van deze plaat zijn bijna allemaal origineel. Twee ervan heb ik zelf geschreven.”

Je bent naar Slovakije geweest om de videoclips te filmen. Wat valt daar nu te beleven?
Jo Vally: “Ik had precies dezelfde reactie. Slovakije, hoe sexy! Maar het is écht een prachtig land met meren, skigebieden en beren in het bos. (lacht) Chique hotel ook waar we logeerden. Van een Belg bovendien. Je moet zelf maar kijken. Op 11 februari zendt VTM de special uit.”

(verschenen op 1/2/07 in HLN)

(…)

Waarom wilde jij persé een programma maken met de Neveneffecten?
“Omdat ze een goed gevoel voor humor hebben en omdat ze jong en goedkoop zijn. En ook omdat ik mentor een mooie titel vind. Ze moeten tenslotte wel meneer Bart zeggen.” (lacht)

Dus jij bent de oude rot in het vak, de baas in huis?
“Het enige verschil is dat ik een beetje meer ervaring heb dan zij. Maar wees gerust, het is twee jaar geleden dat ik ze voor het eerst ontmoet heb. Het ontzag dat ze voor mij hebben is sindsdien ver zoek. Eigenlijk doen ze mij denken aan mezelf ten tijde van Buiten de zone. Ik ben ook ooit jong en mager geweest. Hun gedrevenheid werkt aanstekelijk.”

Nadeel is misschien dat de humor van de Neveneffecten tamelijk absurd is. Ben je zeker dat Willy’s en Marjetten zal aanslaan bij het zondagavondpubliek van Eén?
“Ach, ik heb geen zin meer om me in allerlei bochten te wringen voor de kijker. Het maakt niet uit als er straks geen miljoen mensen kijkt. Rond de 800.000 is ook nog goed. (lacht) In ieder geval ben ik ervan overtuigd dat mijn moeder het een grappig programma gaat vinden. De basis is misschien absurd, maar we hebben wel naar herkenbaarheid gestreefd.”

Herr Seele vindt dat jullie de mosterd gehaald hebben bij Studio Kafka, het radioprogramma dat hij destijds met Kamagurka maakte.
“Als het enigma Herr Seele het zegt, zal het wel waar zijn zeker. (lacht) Ik heb voor dit programma niet naar Studio Kafka geluisterd, maar het is waar dat alles al gedaan is. Alleen niet door mij en de Neveneffecten.”

Een titel als Willy’s en Marjetten doet vermoeden dat jullie gaan lachen met de gewone mens. Is dat zo?
“Maar nee. Wij lachen alleen met de mens die zichzelf niet kan relativeren. Neem nu de man uit Wippelgem die erop staat dat Fata Morgana naar Wippelgem komt. Hij heeft een Chinees feest georganiseerd compleet met scheve draken en slecht geschminkte Chinezen omdat Luc De Vos hem in een zatte bui vanalles heeft beloofd. Het zijn trouwens niet alleen gewone mensen die aan bod komen. We hebben ook slimme, gecultiveerde mensen in de aanbieding. Zolang ze maar fanatiek zijn.”

En uit Oost-Vlaanderen komen?
“God ja. We hadden een habitat nodig, een rode draad voor de filmpjes. Uiteindelijk hebben we gekozen voor een vrije televisiezender, ergens bij iemand thuis. Omdat we allemaal uit Oost-Vlaanderen komen, was de keuze snel gemaakt. Voor de rest hoeven ze zich in Limburg geen zorgen te maken. Alleen het dialect is Oost-Vlaams. Willy’s en Marjetten gaat over de problematieken van de hele wereld, maar dan onder de kerktoren.”

De man van Melle komt uit dezelfde provincie. Speelt hij ook mee in Willy’s en Marjetten?
“Nee. De Man van Melle is op.”

(…)

(verschenen op 4 oktober in HLN)

(…) “Excuseer”, zegt Jo Vally, “maar de schlager is helemaal niet terug onder de mensen. De schlager is nooit weggeweest. Schlagers zijn gelijk mosselen. De mensen blijven ze lekker vinden.”
Ja maar, deze keer gaat het over Duitse schlagers, Der Junge mit der Mundharmonika, Der alte Mann und das Mehr en Schön ist das Leben. Pils met braadworst, denken wij dan. “Hou nu toch eens op over bier en worst”, reageert Dana Winner. “Duitse schlagers hebben helemaal niks met bier en worst te maken. In Duitsland staan schlagers voor monsterhits, niet meer, niet minder. Schlagers gaan over alle genres heen. In Vlaanderen zit de schlager misschien nog altijd in een negatief hokje, maar in Duitsland kan het niemand wat schelen. De muziekkeuze gaat heel breed. Als ik in Duitsland moet optreden, weet ik nooit wie er voor en na mij zal zingen, vijf mannen met accordeons uit Tirol of The Scorpions.” (…)

(Verschenen naar aanleiding van Die Deutsche Schlagerparade op 16 september in het Sportpaleis met Jo Vally en Dana Winner als special guests)

 

(…) Zelden zoveel plezier gezien als zaterdag op Rimpelrock. Gunther Neefs stond op het podium met een dozijn 50-plussers uit het publiek. Sexbomb, sexbomb, zongen ze met zijn allen. De ene al wat wulpser dan de andere, de ene nog valser dan de andere, maar de wei genoot ervan. Annie en Josephine stonden de zaak te bekijken in de koffietent.

“Hebt gij gezien wat die madam op haar t-shirt had staan?”

“Hot stuff!”

“Tsss.”

De twee vriendinnen drinken van hun bekertje. “Ik kom voor Laura Lynn”, zegt Annie. “En ik voor Frans Bauer”, zegt Josephine. “Onze mannen houden plaats aan het podium. Nee, op Poppelpu…puk, Pukkelpop, pardon, zijn we nog nooit geweest. Maar het schijnt wel dat wij netter zijn.” (…)

 

“Mij hoeven ze niet op te blazen”

Tegen wie hebt u gevochten?
“Tegen Peter De Clercq, de barbecue-man. Ik ken hem. Hij gaat voor voor Splash! ook worsten komen bakken bij mij in de tuin.”

Was hij een goede partij voor u?
“Niet écht. Zo’n pak doet meer kwaad dan goed. Zonder iets te willen verklappen, veel spel hoeven de mensen vrijdag niet te verwachten.”

Heel eerlijk is dat toch niet van u?
“Tja, ik heb in het begin van de kamp duidelijk gesteld: Mij best dat ze sommige mensen moeten oppompen om te vechten. Ik heb het voordeel van mijn natuurlijke voorkomen.”

Ja maar, zo’n plastieken pak hoort erbij. Waarom wilde u het niet aantrekken?
“Omdat ik mijn grenzen ken. Zeuren of aandringen heeft geen enkele zin. Ik doe alleen wat ik zelf wil, dat weten die van de televisie intussen ook.”

U wist toch op voorhand dat u ging sumoworstelen?
“Nee, het eerste voorstel was dat ik ging poepduwen, rug-aan-rug, gelijk ik in Robland. Maar toen ik aankwam, stonden ze klaar met die sumo-dingen. Dit is de afspraak niet niet, heb ik gezegd. Maar uiteindelijk heb ik toch ingestemd. Omdat ik vond dat het niet uitmaakte waarmee ik nu precies moest duwen. (lacht)

Wordt uw optreden vrijdag even onvergetelijk als uw rondje op de stier indertijd?
“Och, de stier. Toen ik in Amerika op dat beest ging zitten, vond geen enkele journalist dat raar. In de context was het heel natuurlijk. Ik trek het mij niet aan.”

Dehaene laat zich weer van zijn meest elegante kant zien, zullen sommige mensen denken. Bent u niet bang van negatieve reacties?
“Bwof. Ik heb het vanzeleven al meegemaakt. Toen ik met de G7 in Japan was, hebben ze ook karikaturen van mij getekend als sumoworstelaar. Ik vrees dat mijn postuur de mensen sowieso doet associëren. Het past precies wel een beetje bij me.”

Zou Yves Leterme het durven, denkt u?
“Om nog te zwijgen van Verhofstadt. Ik zie het hem nog niet doen. Ik kan me nu eenmaal wat meer permitteren. Met of zonder pak, veel verschil maakt het niet.” (lacht)

Hallo Jonas, is dit een grap of is dit waarheid?

“Het is waar. Ik geloof in de goedheid van de mensen en dat geloof heeft me de das om gedaan. Ik had mijn computer in het rek boven mijn hoofd gelegd. Toen ik in het station van Gent -St.- Pieters aankwam, was hij verdwenen. Iemand heeft hem gestolen terwijl ik erbij zat!”

 

Stonden er waardevolle gegevens op die laptop?

“Niks ultrageheims, maar toch al veel ideeën en scénario’s voor de volgende reeks van de Neveneffecten. Gelukkig heb ik alles dubbel bewaard. Volgende maand beginnen we te brainstormen.”

 

Heeft de dief zich intussen aangemeld bij Woestijnvis?