Tante Annie & de dingen

Sms gekregen uit de Carrefour: “Volgende keer breng ik een klapzeteltje mee om van de koelte op de zuivelafdeling te profiteren.”

Mijn zus is zwanger. Ik ben tante Annie in de maak. In het schijnsel van de volle maan. Op zoek naar het blauwe touwtje. De kinderwens is zoek. De bulderdrang blijft uit. Tante Annie wacht op betere tijden en loert intussen naar damesbillen.

An Olaerts

Tante Annie zit aan een tafeltje te nippen van een flesje Fristi. Haar opgezwollen voeten rusten naast haar klompjes op de stoep. Was deze middag in de zon een kienavond in de parochie, dan zat tante Annie met de kaarten en de jetons aan de ingang. De mensen passeren. Een lange stoet van sandalen, hamertenen, vermomd ondergoed en klamme okselplooien stapt voorbij. Het is me een zomers genoegen. Vooral nu ik op een leeftijd ben gekomen dat het belangrijk is om te zien dat het allemaal nóg erger kan.

Dit is solidariteit in bikini. Ik meet mezelf aan de rest van de wereld. Hoe meer bil er uit de bikini barst, hoe beter ik me voel. Schaamteloos kijk ik alle vrouwen na. Het is wonderbaarlijk om te zien op hoeveel verschillende wijzen billen rimpelen kunnen. Iedere pas legt nieuwe gezichten bloot. Sommige lachen met wangen vol kuiltjes. Andere hangen onverschillig verder. Er zijn er die benepen opgesloten zitten in een hotpants van roze spandex. En er zijn er die vrijelijk door een linnen maat 48 mogen bobbelen. Ik neem nog een slokje Fristi en laat het mij vrolijk welgevallen.

Ik lijk misschien een lustige lesbische, maar ik loer met andere motieven. Damesbillen zijn voortaan een aanwijzing. Om te weten waar ik lig in de fruitmand van het leven, moet ik op de andere perziken letten. Verfrommelde konten die ver voorbij hun elastieken zijn gegroeid doen mij het meeste plezier. En heupvlees dat over de rand van een jeans lilt doet deugd aan mijn zelfvertrouwen. Pas als ik zonder verpozen drie zeventienjarige bilnaden plus felgekleurd koordje op mijn bord krijg, ruil ik mijn Fristi in voor twee glazen geuze grenadine. Schol! (pfff)

(eerder verschenen in + De Standaard Espresso)

Sms gekregen van bij de kapper: “Dag Allemaal biedt troost. De zus van Joyce De Troch heeft het ook: geen enkels meer!”

Mijn zus is zwanger. Ik ben tante Annie in de maak. Ook boos als ik niet ongesteld ben. En in de Fnac voor de nieuwe Nine Inch Nails. De kinderwens is zoek. De bulderdrang blijft uit. Tante Annie kijkt uit naar betere tijden en krijgt intussen een spatader in Boudewijnstadion.

An Olaerts

Tante Annie staat voor de spiegel, in een wrongel waarvoor ze in het Chinees Staatscircus van de zweep zou krijgen. Voor oksels bestaat er een woord, voor de binnenkant van mijn knieën niet. Nochtans is het daar precies te doen. Het klontert in mijn knieplooi. Wat is zie is wat ik voel als ik slecht geklopte pudding eet. Godsamme het is een spatader. Kloppend en blauw, mijn marktwaarde ligt op sterven. Een groupie op steunkousen slaat haar slag alleen nog op mosselfeesten.

Geen idee hoeveel tijd aders gemiddeld nodig hebben om te veranderen in spataders, maar mijn spatader is één week oud en ze komt uit het Boudewijnstadion. Met dank aan Bono. Of op wie heb ik vorige vrijdag een half etmaal lang staan wachten. Negen uur lang heb ik me rechtgehouden op één schamele Cha-Cha. Intussen sloeg het bloed in mijn schoenen en gaven mijn kleppen het op. Nog voor The Edge begon te pielen was het kwaad geschied en de kiem gezaaid voor een bloedboleet in mijn knieplooi.

Twéé voorprogramma’s, dat noem ik de mensen foppen. Het kan me niet schelen hoe aardig die Drills zijn en hoe goed die van Snol Petrol kunnen zingen. Als ik bij de kapper zit voor mèches, wil ik niet buitenkomen met pijpenkrullen én een kleurspoeling. Wat Bono mooi vindt is daarbij van géén belang. Ik wist waarvoor ik in het Boudewijnstadion was. Verrassingen waren niet aan der orde. Het leek mij al erg genoeg dat Bono al die andere mensen ook had gevraagd.

Sunday bloody Sunday! Ze hebben mij een nieuw lijflied opgedrongen in het Boudewijnstadion. Dit land is geen veilig land voor aderen. Op de IJzerbedevaart zitten ze niet voor niets op plooistoeltjes. Tante Annie weet voortaan waarom.

Sms gekregen uit Planckendael. “Ik heb de dierenkoekjes zelf opgegeten. Zoveel honger.”

Mijn zus is zwanger. Ik ben Tante Annie in de maak. Trots dat ik van de vorige pummel ben verlost. En alweer met verhuisplannen op immoweb.be. De kinderwens is zoek. De bulderdrang blijft uit. Tante Annie kijkt uit naar betere tijden en gaat intussen op avontuur in de Ardennen.

An Olaerts

Tante Annie houdt zich staande in een bus vol Nederlanders. Als we hier met z’n allen in moeten, zeggen de Nederlanders, hebben we vast een schoenlepel nodig. En: Als ik nou nóg moet opschuiven word ik anaal genomen door mijn buurman. Gekscherend bobbelt de bus langsheen de Ourthe. De weg terug gaat over het water. Wij gaan varen in een duo-kajak.

Tante Annie laat een boertje van blijdschap. Tante Ria slikt nog een Motilum® . We hebben het thuisfront gemeld dat we het niet koud hebben. We hebben koffie gedronken en we zijn naar de wc geweest. (Chez André) We zijn voorbereid. Ik zit in het eerste gat van de kajak. Tante Ria in het tweede. We slingeren stroomafwaarts door de Ardennen, parel in de bilplooi van ons land.

Avontuur gaat mij goed af, vind ik. Beter dan tante Ria, die vreest voor de doeltreffendheid van haar inlegkruisje. Weten wij veel dat de waterval nog moet komen. Het te overwinnen niveauverschil bedraagt slechts 30 centimeter, maar mag verder niet worden gerelativeerd. Van dichtbij is alles groot. Bovendien ben ik dikker dan tante Ria, wat maakt dat ons voorsteven diep in de Ourthe duikt. Het water klokt over de plastieken boord van onze boot. De sandwiches met kaas worden sponzig. Etc.

Gezeten in een lichtgroene plas vol Ardeense fauna en met het basiskamp slechts aan de einder, ligt de blaasontsteking op de loer. Het pikt nu al overal. Ik zei nog dat ik te dik was om in het eerste gat te gaan zitten. Maar tante Ria luistert slecht. En zo komt het dat wij ons na de afgang met slurpende tred verplaatsen door La Roche-en-Ardenne. Op zoek naar twee goedkope, edoch droge onderbroeken. Met blote billen en zonder veel te zeggen rijden wij naar huis terug. Het schip verging tegelijk met de vriendschap.

Sms gekregen van op een bank in een bushokje. “Hopelijk stopt er geen bus want ik wil niet mee. Ik ben gewoon te dik om door te kunnen stappen.”

Mijn zus is zwanger. Ik ben Tante Annie in de maak. Bij de apotheker voor Aspro 2 miljoen bruis. En jaloers op de boezem van Monica Bellucci. De kinderwens is zoek. De bulderdrang blijft uit. Tante Annie kijkt uit naar betere tijden en bakt intussen een quiche voor de kardinaal.

An Olaerts

Tante Annie staat met een vork in de keuken en prikt gaatjes in een lap multinationaal bladerdeeg uit de GB. Op het vuur staat een struik broccoli te garen. In een soepkommetje drijven twee geklutste eieren. Het DNA zal als taartenvulling tenondergaan. Daarvoor hebben twee hees getokte kippen de grenzen van hun cloaca’s uitgeleurd.

Koken is een heerlijk gevecht. Al moet ik straks de broccoli donkerbruin van het inox krabben, ik heb altijd gewonnen. Ik ben de laatste schakel in de kringloop. Plus ik zit als eerste weer op het toilet. Dat ik kook is het bewijs: ik sta aan de top van de spijspiramide. Wurgslangen hebben geen besef van beetgaar. Tijgers kunnen zich geen bouillonblokjes permitteren. Ze komen allemaal vóór mij in de voedselketen. Pepersaus is iets voor óp de tijger. Zelf heeft de tijger nergens tijd voor.

Enfin, de oven moet veertig heilige minuten op 190 graden en ik moet maken dat de quiche klaar is. Voor de kardinaal doe ik mijn best. Quiche is de specialiteit, mijn enige specialiteit. Om de rest te slim af te zijn, moet een mens zich toespitsen. Het is de niche die telt. Elio Di Rupo doet geen strikjes in zijn haar. Paul Jambers pompt zijn boot niet zelf op. En ik heb alleen verstand van quiche.

Och, ik weet heus wel dat de kardinaal niet zal komen opdagen. Hij heeft geen tijd en ik heb hem niet uitgenodigd. Maar ik bak toch een quiche voor hem. Omdat de kardinaal mij stiekem erg genegen is. En omdat een quiche voor de kardinaal lekkerder is. Hogere doelen, daar draait het in het leven om. Daarom bakt tante Annie een quiche voor de kardinaal. Het zal me smaken.

Sms gekregen vanonder het aanrecht: “Ik zit met mijnheer Proper in de keukenkast. Bij Kind & Gezin zeggen ze dat het nestdrang heet.”

Mijn zus is zwanger. Ik ben Tante Annie in de maak. Met de Braun Silk-épil op twee, de staafmixer op vier. De kinderwens is zoek. De bulderdrang blijft uit. Tante Annie kijkt uit naar betere tijden en gaat intussen naar de carwash.

Tante Annie zit met de ogen dichtgeknepen in het halfduister van een Ford Fiesta 1.8 D. Rond mijn zomermuiltjes knisperen de wikkels van opgegeten chocoladerepen. Achterin slingert een verschoten Libelle. (Indertijd gekocht voor Monieks culinaire special over ontslakkende voorjaarssoepen. Ik weet ook niet wat me soms bezielt.)

Op de passagierszetel staan de boodschappen die ik daarnet heb gedaan. Ik plof mijn wijsvinger door de folie van een sixpack Jonagolden en jaag een appel naar binnen. Ze moeten niet bellen nu. Dit is quality time voor mij alleen. De carwash is totale wellness in tien minuten. Geen legioen Thaise masseuses dat het van dit genot kan halen.

De cassettespeler speelt zo hard als mijn vliezen verdragen kunnen. Het woeste schuim en de onbedaarlijke borstels slokken de bassen en de valse noten op. Ik zing met U2 mee gelijk een parochiekoor op bruine steunkousen, maar het kan goddank niemand schelen. Nergens ben ik zo verborgen als in de buik van de carwash. Het is een geluk, vind ik. You are the first one of your kind, schreeuwt Bono en ik geloof hem. The original of the species is nummer tien op de laatste cd. Ze hadden mij niet beter kunnen beschrijven. Ik zoem het bandje terug om nog eens te horen hoe speciaal ik ben. In dit koninkrijk van zeemvel zit ik zélf op de troon.

De wasstraat zucht en pompt en perst. Het kookschuim staat mijn baarmoeder op de lippen. Mijn wedergeboorte is geen sinecure. Deze oude boreling heeft talent voor teveel. Het zeepsop sijpelt uit vreemde holen naar buiten. Langzaam glibber ik richting zonlicht. Nog drie paar Amerikaanse flappen te gaan en ik ben weer als nieuw. De wereld wacht op mij en mijn bevalligheid. Tante Annie komt uit de carwash.